زمان حال استمراری در انگلیسی | ساختار و کاربردها

وقتی کسی از شما می‌پرسد «?What are you doing» (به معنی «چه کار داری می‌کنی؟»، احتمالا برای پاسخ، درباره کاری صحبت می‌کنید که همین حالا در جریان است و مثلا می‌گویید: «.I’m reading a book» (یعنی «دارم کتاب می‌خوانم.»).

برای ساختن چنین جمله‌ای در انگلیسی از زمان حال استمراری یا Present Continuous استفاده می‌کنیم. البته کاربرد این زمان فقط به کارهایی که دقیقا در همین لحظه انجام می‌شوند محدود نیست؛ موقعیت‌های موقتی، تغییرات در حال وقوع و بعضی از برنامه‌های قطعی آینده نیز با حال استمراری بیان می‌شوند.

برای استفاده درست از این زمان، ابتدا باید ساختار جمله‌های مثبت، منفی و سوالی آن را بشناسیم.

ساختار حال استمراری در انگلیسی

هر جمله حال استمراری از سه بخش اصلی تشکیل می‌شود:

• فاعل
• شکل مناسب فعل be یعنی am / is / are
• فعل اصلی همراه با ing-

فرمول کلی حال استمراری به شکل زیر است:

انتخاب فعل کمکی به فاعل جمله بستگی دارد:

• با I از am استفاده می‌کنیم.
• با he، she و it از is استفاده می‌کنیم.
• با you، we و they از are استفاده می‌کنیم.

ساخت جمله مثبت در حال استمراری (Present Continuous – Affirmative Sentences)

در جمله مثبت، ابتدا فاعل را می‌آوریم، سپس شکل مناسب فعل be و در پایان فعل اصلی همراه با ing قرار می‌گیرد. برای درک بهتر ساختار به مثال‌های زیر توجه کنید:

در مکالمات روزمره معمولا شکل کوتاه‌شده فعل be را به کار می‌بریم:

شکل کامل	شکل کوتاه
I am	I’m
She is	She’s
They are	They’re

برای نمونه:

این جمله از نظر معنی با شکل کامل آن تفاوتی ندارد، اما در مکالمه و نوشته‌های غیررسمی طبیعی‌تر است.

منفی کردن حال استمراری

برای منفی کردن جمله کافی است not را بعد از am، is یا are قرار دهیم:

این نمونه‌ها را ببینید:

شکل‌های کوتاه منفی به این صورت ساخته می‌شوند:

• I am not = I’m not
• is not = isn’t
• are not = aren’t

برای am not شکل کوتاه‌شده‌ای مانند «amn’t» در انگلیسی معیار وجود ندارد؛ بنابراین می‌گوییم:

ساخت سوال‌های بله یا خیر

برای ساخت سوال بله یا خیر، جای فاعل و am، is یا are را عوض می‌کنیم:

مثلا:

در این سوال‌ها از فعل‌های کمکی do و does استفاده نمی‌کنیم؛ زیرا خود فعل be در ابتدای جمله قرار می‌گیرد و سوال را می‌سازد.

ساخت سوال با کلمات پرسشی

برای پرسیدن اطلاعات دقیق‌تر می‌توانیم از کلماتی مانند what، where، why، when و who استفاده کنیم. ساختار این سوال‌ها به شکل زیر است:

در بیشتر این سوال‌ها، کلمه پرسشی در ابتدای جمله می‌آید و پس از آن ترتیب معمول سوال حال استمراری را به کار می‌بریم.

پاسخ دادن به سوال‌های حال استمراری

به سوال‌های بله یا خیر می‌توانیم پاسخ کوتاه یا کامل بدهیم. در پاسخ کوتاه، فعل اصلی را تکرار نمی‌کنیم و فقط از فاعل و شکل مناسب فعل be استفاده می‌کنیم:

برای ارائه اطلاعات بیشتر، می‌توانیم پاسخ را به‌صورت کامل بیان کنیم:

کاربردهای حال استمراری در انگلیسی

زمان حال استمراری فقط برای کاری نیست که دقیقا هنگام صحبت کردن انجام می‌شود. موقعیت‌های موقتی، تغییرات در حال شکل‌گیری و بعضی از برنامه‌های آینده نیز با این زمان بیان می‌شوند.

کارهایی که همین الان در حال انجام هستند

شناخته‌شده‌ترین کاربرد حال استمراری، صحبت درباره کاری است که در لحظه بیان جمله در جریان است.

گاهی نیز از حال استمراری برای توصیف اتفاق‌هایی استفاده می‌کنیم که مقابل چشم ما در حال رخ دادن هستند؛ برای مثال هنگام توصیف یک عکس، روایت یک صحنه یا گزارش زنده:

فعالیت‌ها و موقعیت‌های موقتی

ممکن است کاری دقیقا در لحظه صحبت انجام نشود، اما در یک دوره موقت جریان داشته باشد. در این حالت نیز می‌توانیم از Present Continuous استفاده کنیم.

این جمله لزوما به این معنی نیست که گوینده هنگام بیان جمله در خانه دوستش حضور دارد؛ منظور این است که اقامت او در این دوره موقتی است.

در این مثال نیز دورکاری یک وضعیت موقت یا مربوط به دوره فعلی است، نه لزوما روال همیشگی آن‌ها.

تغییرات و روندهای در حال شکل‌گیری

برای صحبت درباره شرایطی که به‌تدریج در حال تغییر، افزایش، کاهش یا پیشرفت هستند نیز از حال استمراری استفاده می‌کنیم.

در این جمله‌ها معمولا با اتفاقی ثابت روبه‌رو نیستیم؛ بلکه تغییری را توصیف می‌کنیم که در طول زمان ادامه دارد.

برنامه‌های قطعی آینده

حال استمراری می‌تواند برای صحبت درباره آینده نیز به کار برود؛ به‌خصوص زمانی که تصمیمی از قبل گرفته شده و برنامه یا هماهنگی مشخصی برای انجام آن وجود دارد.

رزرو میز نشان می‌دهد که این برنامه فقط یک تصمیم لحظه‌ای نیست و از قبل برای آن هماهنگی انجام شده است.

در چنین جمله‌هایی معمولا عبارتی مانند tomorrow، tonight، next week یا next month زمان آینده را مشخص می‌کند. البته گاهی موقعیت مکالمه به‌اندازه‌ای روشن است که حتی بدون این عبارت‌ها نیز معنای آینده از جمله فهمیده می‌شود.

صحبت درباره رفتارهای تکراری با always

ترکیب حال استمراری با کلماتی مانند always و constantly می‌تواند تکرار زیاد یک رفتار را نشان دهد. این ساختار اغلب زمانی استفاده می‌شود که گوینده از آن رفتار ناراحت، متعجب یا کلافه است.

حال استمراری همراه با always الزاما در همه جمله‌ها منفی نیست و می‌تواند برای تحسین یا تأکید بر یک رفتار مثبت نیز به کار برود:

لحن گوینده و موقعیت جمله مشخص می‌کند که این ساختار بیانگر شکایت، تعجب یا تحسین است.

کلمات و نشانه‌های رایج حال استمراری

برخی کلمات و عبارت‌های زمانی بیشتر در جمله‌های حال استمراری یا همان Present Progressive دیده می‌شوند. این نشانه‌ها می‌توانند نشان دهند که یک اتفاق در همین لحظه، در دوره فعلی یا به‌صورت موقت در جریان است.

now به معنی «الان» است و برای کاری استفاده می‌شود که هنگام صحبت کردن در حال انجام است.

right now به معنی «همین الان» یا «دقیقا در همین لحظه» است و نسبت به now تاکید بیشتری دارد.

at the moment به معنی «در این لحظه» یا «در حال حاضر» است و در مکالمات روزمره کاربرد زیادی دارد.

currently نیز به معنی «در حال حاضر» است، اما بیشتر در موقعیت‌های رسمی و حرفه‌ای دیده می‌شود.

today زمانی با حال استمراری می‌آید که وضعیت امروز با روال معمول تفاوت داشته باشد.

عبارت‌هایی مانند this week، this month و these days برای فعالیت‌های موقتی یا تغییراتی استفاده می‌شوند که در یک دوره زمانی مشخص جریان دارند.

still به معنی «هنوز» است و ادامه داشتن یک اتفاق را نشان می‌دهد.

وجود این کلمات همیشه به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که جمله باید حال استمراری باشد. برای انتخاب زمان مناسب، باید به معنی جمله و نوع اتفاق نیز توجه کنیم.

قواعد اضافه کردن ing به فعل

برای ساخت زمان حال استمراری، فعل اصلی باید به شکل ing دربیاید. در بسیاری از فعل‌ها فقط کافی است ing را به انتهای فعل اضافه کنیم، اما املای بعضی فعل‌ها هنگام اضافه شدن این پسوند تغییر می‌کند.

اضافه کردن مستقیم ing

در بیشتر فعل‌ها بدون ایجاد هیچ تغییری، ing را به انتهای شکل ساده فعل اضافه می‌کنیم:

• work → working
• read → reading
• play → playing
• cook → cooking

جملات مثال:

فعل‌هایی که به دو حرف صدادار و یک حرف بی‌صدا ختم می‌شوند نیز معمولا بدون تغییر ing می‌گیرند:

• rain → raining
• sleep → sleeping
• wait → waiting

حذف e پایانی

اگر فعل به یک e بی‌صدا ختم شود، معمولا پیش از اضافه کردن ing، حرف e را حذف می‌کنیم:

• make → making
• write → writing
• come → coming
• drive → driving

این قاعده درباره تمام فعل‌هایی که به e ختم می‌شوند صدق نمی‌کند. اگر پایان فعل شامل ye / ee / oe باشد، معمولا e حذف نمی‌شود:

• see → seeing
• agree → agreeing
• dye → dyeing
• canoe → canoeing

تبدیل ie به y

اگر فعل به ie ختم شود، ابتدا ie را به y تبدیل می‌کنیم و سپس ing را اضافه می‌کنیم:

• lie → lying
• die → dying
• tie → tying

توجه کنید که فعل lie به معنی «دراز کشیدن» و «دروغ گفتن» در هر دو حالت به شکل lying درمی‌آید.

تکرار شدن حرف آخر فعل

در بعضی فعل‌های کوتاه، پیش از اضافه کردن ing باید آخرین حرف بی‌صدا را تکرار کنیم. این اتفاق معمولا زمانی رخ می‌دهد که فعل یک‌هجایی باشد و سه حرف پایانی آن به ترتیب زیر قرار گرفته باشند (چپ به راست):

• run → running
• sit → sitting
• swim → swimming
• stop → stopping
• get → getting

حروف x / w / y معمولا در انتهای فعل دو برابر نمی‌شوند:

• snow → snowing
• fix → fixing
• enjoy → enjoying

بنابراین شکل‌هایی مانند fixxing یا enjoyying نادرست هستند.

فعل‌های چندهجایی و تکیه کلمه

در فعل‌های چندهجایی، حرف آخر معمولا زمانی دو برابر می‌شود که تکیه تلفظ روی هجای آخر باشد:

• begin → beginning
• prefer → preferring
• admit → admitting

اگر تکیه روی هجای آخر نباشد، حرف پایانی تکرار نمی‌شود:

• open → opening
• visit → visiting
• listen → listening

فعل‌هایی که به c ختم می‌شوند

اگر فعل به حرف c ختم شود، معمولا پیش از اضافه کردن ing یک حرف k نیز اضافه می‌کنیم:

• panic → panicking
• picnic → picnicking

تفاوت املای انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی

در بعضی فعل‌هایی که به حرف l ختم می‌شوند، املای شکل ing در انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی متفاوت است.

در انگلیسی بریتانیایی معمولا حرف l تکرار می‌شود:

• travel → travelling

در انگلیسی آمریکایی معمولا فقط یک l نوشته می‌شود:

• travel → traveling

هر دو شکل صحیح هستند، اما بهتر است در یک متن از یک شیوه املایی مشخص استفاده کنیم و آن را تا پایان حفظ کنیم.

حال ساده یا حال استمراری؟

حال ساده و حال استمراری هر دو درباره زمان حال صحبت می‌کنند، اما کاربرد یکسانی ندارند. حال ساده معمولا برای عادت‌ها، واقعیت‌ها و وضعیت‌های نسبتا ثابت به کار می‌رود؛ در حالی که حال استمراری بیشتر برای کارهای در حال انجام، شرایط موقتی و تغییرات در جریان استفاده می‌شود. البته در صورتی که با زمان حال ساده (Simple Present) آشنا نیستید توصیه می‌کنیم ابتدا حتما به یادگیری این زمان بپردازید:

عادت همیشگی یا کار در حال انجام؟

برای کاری که به‌صورت عادت یا مرتب انجام می‌شود، از حال ساده استفاده می‌کنیم:

اما اگر درباره کاری صحبت کنیم که همین حالا در جریان است، حال استمراری به کار می‌رود:

به تفاوت مثال‌های زیر توجه کنید:

در جمله اول، کتاب خواندن یک عادت است؛ اما جمله دوم کاری را توصیف می‌کند که در همین لحظه در جریان است.

وضعیت ثابت یا شرایط موقتی؟

برای موقعیت‌هایی که نسبتا دائمی یا ثابت هستند، معمولا از حال ساده استفاده می‌کنیم:

اما اگر یک موقعیت فقط برای مدتی محدود ادامه داشته باشد، حال استمراری مناسب‌تر است:

مثالی دیگر:

جمله اول شغل یا وضعیت معمول فرد را بیان می‌کند؛ در حالی که جمله دوم درباره شرایط موقتی این هفته است. البته مرز میان وضعیت ثابت و موقتی همیشه کاملا مشخص نیست و انتخاب زمان می‌تواند به نگاه گوینده بستگی داشته باشد:

جمله دوم نشان می‌دهد که گوینده این شرایط را موقتی یا قابل تغییر می‌داند.

واقعیت‌ها و تغییرات در حال وقوع

برای بیان واقعیت‌های عمومی یا شرایطی که معمولا درست هستند، از حال ساده استفاده می‌کنیم:

اما برای روندها و شرایطی که به‌تدریج در حال تغییر هستند، حال استمراری به کار می‌رود:

برنامه زمانی ثابت یا برنامه شخصی آینده؟

برای برنامه‌های رسمی، جدول‌های زمانی و اتفاق‌هایی که براساس یک برنامه ثابت انجام می‌شوند، معمولا از حال ساده استفاده می‌کنیم:

اما برای برنامه‌های شخصی که از قبل درباره آن‌ها تصمیم گرفته یا هماهنگی کرده‌ایم، می‌توانیم از حال استمراری استفاده کنیم:

در جمله‌های اول، زمان‌بندی به یک برنامه رسمی یا ثابت وابسته است؛ اما جمله‌های دوم درباره برنامه شخصی افراد هستند.

فعل‌هایی که معمولا استمراری نمی‌شوند

بعضی فعل‌ها بیشتر یک حالت، احساس، نظر، مالکیت یا ادراک را نشان می‌دهند و معمولا عملی در حال انجام نیستند. این فعل‌ها را اغلب با حال ساده به کار می‌بریم، حتی زمانی که درباره همین لحظه صحبت می‌کنیم. به این فعل‌ها معمولا افعال حالتی یا Stative Verbs گفته می‌شود.

افعال فکر و دانستن

• know = دانستن
• understand = فهمیدن
• believe = باور داشتن
• remember = به یاد داشتن
• mean = معنی داشتن

افعال علاقه، احساس و خواسته

• like = دوست داشتن
• love = عاشق بودن / خیلی دوست داشتن / عشق ورزیدن
• hate = متنفر بودن
• prefer = ترجیح دادن
• want = خواستن
• need = نیاز داشتن

این فعل‌ها معمولا یک حالت ذهنی یا احساسی را بیان می‌کنند، نه کاری که در لحظه در حال انجام باشد.

افعال مالکیت و ارتباط

• own = مالک بودن
• belong = متعلق بودن
• possess = در اختیار داشتن
• contain = شامل بودن
• include = شامل شدن

افعال حواس و ظاهر

• seem = به نظر رسیدن
• appear = به نظر آمدن
• sound = به نظر/گوش رسیدن (برای چیزهایی مثل یک حرف، ایده، پیشنهاد و …)
• smell = بو دادن
• taste = مزه دادن

فعل‌هایی که با تغییر معنی استمراری می‌شوند

بعضی افعال حالتی می‌توانند در جمله استمراری استفاده شوند، اما معمولا معنی آن‌ها تغییر می‌کند.

• think – وقتی think به معنی «نظر یا عقیده‌ای داشتن» باشد، معمولا با حال ساده می‌آید:

اما وقتی به معنی خود فعالیتِ «فکر کردن و بررسی کردن» باشد، می‌تواند استمراری شود:

• have – وقتی have مالکیت را نشان دهد (به معنی «داشتن»)، معمولا استمراری نمی‌شود:

اما در بعضی ترکیب‌ها به معنی انجام دادن یا تجربه کردن است و می‌تواند استمراری شود:

• see – وقتی see به معنی «دیدن» یا «متوجه بودن» باشد، معمولا با حال ساده می‌آید:

اما وقتی به معنی ملاقات کردن باشد، می‌تواند استمراری شود:

• taste و smell – وقتی این فعل‌ها ویژگی یک چیز را توصیف می‌کنند، معمولا با حال ساده می‌آیند:

اما وقتی شخصی عمدا چیزی را بو یا مزه می‌کند، شکل استمراری ممکن است:

• be – فعل be معمولا برای توصیف ویژگی یا وضعیت با حال ساده به کار می‌رود:

اما گاهی شکل استمراری آن برای توصیف رفتاری موقتی استفاده می‌شود:

جمله اول بی‌ادبی را یکی از ویژگی‌های آن فرد معرفی می‌کند؛ اما جمله دوم فقط رفتار فعلی او را توصیف می‌کند.

جمع بندی

زمان حال استمراری برای صحبت درباره کارهای در حال انجام، موقعیت‌های موقتی، تغییرات در جریان و برنامه‌های قطعی آینده به کار می‌رود. برای ساخت آن از am، is یا are به همراه شکل ing فعل استفاده می‌کنیم.

هنگام انتخاب میان حال ساده و حال استمراری، باید ببینیم جمله درباره یک عادت و وضعیت ثابت صحبت می‌کند یا اتفاقی که اکنون یا در یک دوره موقت در جریان است. همچنین بعضی افعال حالتی مانند know، want و believe معمولا در شکل استمراری استفاده نمی‌شوند.

سوالات متداول